این روزها اگر از اطراف گذرگاه ها و جاده های منتهی به انبار های خودرو سازان عبور کنید بیشتر از هرچیزی عبور و مرور تریلی های حمل خوردرو که با حد اکثر ظرفیت پر شده اند،جلب توجه میکند. قاعدتا نباید فراموش کرده باشیم که خودروسازان تاکید داشتند که هیچ خودرویی در انبارها موجود نیست و تصاویری که از انبارها منتشر میشد را به شدت تکذیب میکردند.از دیگر سو در طول مدت حدود شش ماهی که عرضه محصول از سوی خودروسازان متوقف شده بود بسیاری از کارگاه ها و کارخانه های قطعه سازی داخلی روند عادی تولید خود را ادامه میدادند و تنها در یک ماه آخرِ این بازه زمانی بود که واحد های تولیدی مذکور به حالت نیمه تعطیل درآمده بودند. و حالا که به صورت رسمی قیمت خودرو ها افزایش یافته است به نظر میرسد که تمام مشکلات نبود قطعات و تحریم و نبود ارز و … مرتفع شده اند. وقتی تمام این واقعیت ها را در کنار هم قرار دهیم تنها یک موضوع به ذهن متبادر میشود و آن کاهش عمدی عرضه ی کالا در مقابل تقاضای ثابت است که به منظور بالا رفتن بی حساب و کتاب قیمت خودرو صورت گرفته است.کما این که اگر خریدار در همان روز های اوج التهاب بازار خودرو هم به نمایندگی های شرکت های خودرو ساز مراجعه میکرد با پرداخت قیمت کف بازار،خودروی صفر در لحظه به او تحویل داده میشد. کوتاه سخن این که در بازار کاملا انحصاری خودروی ایران تنها راه جلو گیری از متضرر شدن مشتری، مقابله ی خود مردم با موج گرانی هاست.
گرانی هایی که از قیمت خودرو به نرخ قطعات و حتی نرخ خدمات هم سرایت کرده است.
زنجیره ای که آغاز آن قیمت خودرو و پایان آن نامشخص است و تنها به دست خود مردم قطع خواهد شد.

نوشته: میرغضب