از ۲۶ آبانماه ۱۳۹۷ بخشی از جامعه فرانسه با پوشیدن جلیقه های زرد رنگ به طور پیوسته به خیابانهای فرانسه می آیند تا مطالبات خود در زمینه کاهش قیمت سوخت، مالیات بر فرآورده های نفتی و نیز در اعتراض به کاهش قدرت خرید مردم فریاد بزنند.
در تشریح عوامل شکل گیری این تظاهرات رسانه ها دلایل متعدد و متنوعی ذکر کرده اند اما به نظر می رسد افزایش ۲۳ درصدی قیمت گازوئیل -به عنوان پرمصرف ترین سوخت فرانسه-، در ۱۲ ماه گذشته و نزدیک شدن آن به مرز ۱٫۵۱ یورو برای هر لیتر و نیز اعمال مالیات ۷٫۵ سنتی برای گازوئیل و ۴ سنتی برای بنزین از عوامل شروع تظاهرات جلیقه زردهاست. در کنار این دلایل نباید از بی عدالتی اجتماعی در جامعه فرانسه غفلت کرد به طوری که همین عامل باعث شد که تظاهرات مطالبه گرایانه فرانوسی ها به سرعت رنگ و بوی سیاسی به خود بگیرد و تظاهر کندگان استعفای رئیس جمهور را در لیست خواسته های خود بگنجانند.
به گفته رسانه های فرانسوی تظاهرات جلیقه زردها بیشتر شامل افرادی می‌شود که در انتخابات های فرانسه مشارکت نمی کنند و به طور کلی یا ساختار سیاسی را قبول ندارند و یا از اصلاح آن ناامید شده اند. وجه دیگر این گفته آن است که این افراد بیشتر یا از میان طبقه فقیر جامعه فرانسه هستند و یا از طبقه متوسطی بودند که به دلیل بی عدالتی اجتماعی کم کم تمکن مالی خود را از دست داده و به طبقه فقیر پیوسته اند.
تفاوت عمده ای که این تظاهرات با دیگر تظاهرات مطالبه گرایانه و معیشتی-صنفی فرانسه داشته این است که اعتراضات جلیقه زردها از کنشگری یک شهروند عادی -راننده زن ۳۲ ساله- در شبکه اجتماعی کلید خورد و تحت فرماندهی هیچ حزب سیاسی یا سندیکای کارگری نیست.
بر طبق آمار رسمی، در طی این اعتراضات -که در بازه هایی به خشونت هم کشیده شد- ۸ نفر کشته و چندین هزار نفر مجروح شده‌اند اما به ندرت صدایی از سیاستمداران و دولتهای منادی حقوق بشر شنیده شد.
اکنون تصور کنید بخشی از این اعتراضات معیشتی در ایران رخ می داد. در این حالت تجسم نوع و حجم واکنشهای جهانی نسبت به این اتفاقات و محکوم کردن آنها امری بسیار ساده می نماید. کافی است بدانید که رئیس جمهور فرانسه همین اواخر و همزمان با اعتراضات مردمی در کشورش در رابطه با مرگ یک زندانی تروریست به دلیل بیماری در زندان، از دولت ایران توضیح خواسته بود!