در طی ۴۰ سال گذشته توهین به حکومت ایران توسط روؤسای جمهور آمریکا به مسئله‌ای عادی در سیاست خارجی آمریکا تبدیل شده بود اما هیچ کدام از آنها به جز رئیس جمهور فعلی، اقدام به توهین به مردم ایران نکرده بودند چرا که آمریکا همواره به این مسئله واقف بود که اگر چه با دولت ایران مشکلات بنیادین دارد اما برای حفظ منافع خودش در ایران باید با مردم این کشور با زبان احترام و تکریم صحبت کند.
در همین رابطه و در دولت فعلی آمریکا یک نوع دوگانگی دیده می شود. از یک سو از دوستی با مردم ایران صحبت به میان آورده می‌شود و از طرف دیگر در برخوردهای سیاسی با دولت ایران به مردم توهین می‌کنند. الفاظی مانند، مردم ایران گرسنه‌اند، یک ملت تروریست، آنقدر فشار می آوریم تا صدای فریادشان بلند شود، اگر می خواهند غذا بخورند باید به خواسته های آمریکا تن دهند، مشتی از خروارِ توهین های مقامات آمریکایی به مردم ایران هستند.
جالب است که این سخنان بر زبان افرادی جاری شده است که در زمینه تحریمهای اعمال شده علیه ایران همواره تاکید کرده اند که هدف دولت ایران است و نه مردم. یا در تبریک گفتن مناسبتهای ملی به مردم ایران پیش دستی کرده اند. گویی این بار مخاطب اصلی سیاست هویج و چماق دیگر فقط دولت ایران نیست بلکه مخاطب دیگری هم دارد. شاید هم مخاطب اصلی هموست.