از زمان فروپاشی شوروی و پایان جنگ سرد، آمریکا به عنوان یکه تاز نظام بین الملل شناخته می‌شود. به همین دلیل است که امریکا به خودش اجازه می‌دهد به طور یکجانبه گرایانه و بدون اجازه سازمان ملل به کشورهای عضو این سازمان مانند عراق، افغانستان، لیبی و سوریه حمله نظامی کرده و مردم این کشورها را به خاک و خون بکشد.
طبق آمار در نتیجه‌ی شکل گیری این نظام تک قطبی و یکه تازی های آمریکا، تا سال ۲۰۱۱ نیم میلیون نفر در عراق، ۲۰۰ هزار نفر در افغانستان و تعداد کثیر دیگری از مردم بی دفاع خاورمیانه کشته شده‌اند. در طول این سالها و با توجه به حضور سایه جنگ در خاورمیانه، همواره از آمریکا غول بی شاخ و دمی در اذهان عمومی شکل گرفته بود که هر وقت بخواد و به هر شکل که صلاح بداند می تواند وارد شود، بزند، بکشد، خراب کند و با کمترین هزینه از کشور مورد هدف خارج شود.
اما برخلاف این تصور، جنگ طولانی مدت در عراق، افغانستان و جنگ بی حاصل در سوریه همه ثابت می‌کنند آمریکا دیگر آن آمریکای اواخر قرن ۲۰ام و دهه اول قرن ۲۱ام نیست. آمریکای امروز آمریکای جدیدی است که تاکنون نظیرش را ندیده‌ایم.
آمریکای دوران ما آمریکای ضعیف و آشفته‌ای است که دولتش در داخل ثبات ندارد. افراد یکایک اخراج و یا استعفا می‌کنند. در نتیجه تحمیل هزینه به دیگر کشورها، کمتر نظامی حاضر به همراهی آمریکا در تحریمها ملتهای دیگر می‌شود. متحدان نزدیکش نظامهای متجاوز اسرائیل و عربستان هستند. در موضوع ایران مستأصل است. و در تشکیل جبهه واحد علیه این کشور دست به عصا حرکت می‌کند.
خلاصه آمریکا دیگر آن عقاب تیز پرواز و تیز بین گذشته نیست. آمریکای امروز آمریکای پیر و پر کنده‌ای است که از رفتارهای قلدرمآبانه‌اش فقط شاخه و شانه کشیدنش مانده است. عقاب آمریکا شبیه پادشاه لخت قصه‌ها، دیگر آنقدرها دلهره در دل رقیبان نمی‌اندازد که بخواهند لخت بودنش را کتمان کنند.